Vandaag laat ik jullie 4 ATC's zien die ik heb gemaakt. Hiervoor recyclede ik een mislukte achtergrond:
Voor een eerder project maakte ik een achtergrond die absoluut niet naar mijn zin was. Deze belandde in eerste instantie bij het oud papier:
Maar eigenlijk was dat mijn eer te na en vond ik het zonde van het werk en dus viste ik hem weer tevoorschijn. En zoals Ellen zei: when in doubt, add more layers, dus voegde ik nog het een en ander toe:
Met een babydoekje bracht ik een laagje acrylverf aan over de achtergrond die er al lag. Ik stempelde extra bloemen en de bloemenhartjes maakte ik wit met Posca-pen. Met de bodem van van spray-bottle stempelde ik de zwarte rondjes. En toen was ik wel teveden.
Vervolgens sneed ik het papier in stukken en op ieder stuk kwam een bloem die ik zelf samenstelde. Ik kleurde ze met Koh-I-Noor Mondeluz potloden. Achter iedere bloem kwam een flinke pluk zilverkleurig engelenhaar. Dat schittert zo mooi in het licht.

Zaterdag was een zeer geslaagde dag. Ons bezoek was er rond half 12. We hebben eerst koffie gedronken en bijgepraat. Daarna hebben we gelucht en herinneringen opgehaald. Aan het eind van de middag had de vader uit Schoorl nog 1 wens: hij wilde nog graag een kijkje nemen in het duivenhok van mijn vader. En dus zijn we nog even naar mijn vaders huis gereden en daar hebben de mannen nog even gepraat over de duiven.
En waarom nu die duiven? Dat zit zo: toen wij voor het eerst op vakantie gingen aar Schoorl maakten wij ook voor het eerst kennis met de duivensport. De vader in Schoorl was namelijk postduivenhouder. Vooral mijn broer vond dit erg interessant en daarom kreeg hij een jaar later 2 jonge duifjes mee naar huis. En van het 1 kwam het ander. Mijn vader werd ook enthousiast over postduiven en zo kregen wij bij mijn ouderlijk huis niet 1, niet 2 maar tenslotte drie verschillende duivenhokken. En toen kreeg ik verkering met Dirk en die vond de duiven ook wel interessant wat er in resulteerde dat wij ook jarenlang postduiven bij huis hebben gehad.
De vakanties in Schoorl en de postduiven zijn dus de verbindende factoren tussen beide families. De vader uit Schoorl heeft al een paar jaar geen duiven meer. Eerst door lichamelijk ongemak en nu hij in een verzorgingshuis woont is het helemaal niet meer mogelijk. En dus trok het duivenhok van mijn vader.

Mooi om te zien hoe beide mannen genoten. Rechts in het hok mijn vader (82 jaar) en links met de duif onze bezoeker (90 jaar).
Het was een dag met een gouden randje!